Η γενιά του Πολυτεχνείου σε … κρίση

του Γιάννη Αδαμόπουλου*

Φέτος συμπληρώθηκαν τριάντα οκτώ χρόνια από την εξέγερση των φοιτητών που ανέλαβαν δυναμική δράση εντός του Πολυτεχνείου, διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στο ανελεύθερο καθεστώς της στρατιωτικής δικτατορίας.

Οι γεμάτοι ορμή και όνειρα νέοι της εποχής εκείνης έχουν σήμερα γίνει μεσήλικες και αποτιμούν τη διαδρομή τους, τα αποτελέσματα των ενεργειών και την αποτελεσματικότητα της δράσης τους αναφορικά με τους στόχους που έθεσαν τον ιστορικό εκείνο Νοέμβριο του 1973.

Αναμφισβήτητα πήραν τις ευκαιρίες που δικαιούνταν. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα τους παρείχε τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης και συμμετοχής στα κοινά, διαμόρφωσης των προϋποθέσεων για τη δόμηση ενός κράτους δικαίου, αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών που θα σέβεται το μέσο πολίτη και θα κατευθύνει τις πολιτικές του προς το σκοπό της ικανοποίησης των αναγκών του.

Χρειάζεται αλήθεια να αναφερθούμε στα αποτελέσματα που η δράση της γενιάς αυτής απέφερε; Μάλλον ναι∙ με την ελπίδα να καταδείξουμε για ακόμα μια φορά με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την πλήρη χρεοκοπία όχι απλά των οραμάτων της γενιάς του Πολυτεχνείου, αλλά της ίδιας της γενιάς ως συνόλου, όλων αυτών που την απαρτίζουν.

Ενώ ένα από τα κύρια αιτήματα των φοιτητών της εποχής εκείνης ήταν η καθιέρωση ουσιαστικής δημοκρατίας, στην έννοια της οποίας προφανώς περιέχεται η κυριαρχία του λαού προς όφελος εντέλει των συμφερόντων του ως ολότητας, η μεταπολιτευτική Ελλάδα δομήθηκε δυστυχώς πάνω στα σαθρά θεμέλια του ατομικισμού και της συμφεροντολογικής επιδίωξης προσωπικών και μόνο σκοπιμοτήτων, δίχως κανένας να νοιάζεται για την εξαιτίας αυτών επιβάρυνση του κράτους.

Ευνοιοκρατία, διαφθορά, ατιμωρησία, προσπάθεια εξαπάτησης του συμπολίτη και του κράτους συνέθεσαν ένα ζοφερό σκηνικό που ευθύνεται κατά μείζονα λόγο για την κρίση με την οποία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη η χώρα, κρίση όχι μόνο δημοσιονομική αλλά και κοινωνική και πολιτική, κρίση ηθική και αξιών.
Πώς αντέδρασε αλήθεια σε αυτές τις καταστάσεις η άλλοτε γεμάτη ζωντάνια γενιά του Πολυτεχνείου;

Εντελώς παθητικά. Τις υπέμεινε, αν δεν τις συντήρησε κιόλας, προσφέροντας στην επόμενη γενιά τη μέγιστη των απογοητεύσεων και παραδίδοντάς της μια κοινωνία χρεοκοπημένη, βυθισμένη σε αποπροσανατολιστικές και ανούσιες αντιπαλότητες, αδύναμη να σκεφτεί και να πράξει ακηδεμόνευτα.

Όσο για εκείνους που φρόντισαν να καπηλευτούν τους αγνούς αγώνες της νεολαίας της εποχής εκείνης προκειμένου να αναδειχθούν σε αξιώματα, τι χειρότερο αλήθεια μπορεί να τους πλήξει από την απαξία με την οποία τείνει πλέον να τους περιβάλει το σύνολο σχεδόν της υγιώς σκεπτόμενης ελληνικής κοινωνίας του σήμερα;

Συμπερασματικά, η γενιά του Πολυτεχνείου κρίνεται και κατακρίνεται: για την αποτυχία των στόχων που η ίδια έθεσε τριάντα οκτώ χρόνια πριν, για τη διάψευση των προσδοκιών όλων μας, για την ανάπτυξη και συντήρηση κοινωνικών και πολιτικών παθογενειών που δεν μας κάνουν υπερήφανους, για την υπονόμευση των ονείρων της επόμενης γενιάς που τη διαδέχεται…

Τώρα που η σκυτάλη αλλάζει χέρια, τα λάθη και οι λοξοδρομήσεις του παρελθόντος επιβάλλεται να αποτελέσουν οδηγό στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας κοινωνίας δίκαιης, ενός κράτους αξιόπιστου και εύρωστου.

* Ο κ. Γιάννης Αδαμόπουλος είναι Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.