"Όσο η δανειακή συμφωνία βρίσκεται υπό την αίρεση του ελληνικού δημοψηφίσματος δεν θα κλείσει.
Όμως, όσο δεν κλείνει, δεν μπορεί να τεθεί και σε δημοψήφισμα.
Αυτή η κραυγαλέα αντίφαση δείχνει τον ακραίο πανικό της κυβέρνησης.
Και μια τέτοια κυβέρνηση, σε τέτοιο πανικό, είναι επικίνδυνη και πρέπει να φύγει το γρηγορότερο.
Για να σταματήσουν οι ακραίοι τυχοδιωκτισμοί στην πλάτη της Ελλάδας.
Ο κ. Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στο επίκεντρο μιας παγκόσμιας καταιγίδας για το προσωπικό του συμφέρον.
Φτάσαμε στο απίστευτο σημείο οι δικοί του υπουργοί και βουλευτές να του λένε να φύγει και αυτός να παραμένει.
Επιτέλους, τι στόχο έχετε κ. Παπανδρέου; Να διαλύσετε την Ελλάδα;
Αλλά, μας κάνει και μαθήματα υπευθυνότητας. Αυτός που παίζει κορόνα γράμματα το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Γιατί η πορεία της Ελλάδας στην Ευρώπη μας νοιάζει κ. Παπανδρέου...
Εσείς κανένα δεν απασχολείτε πια και σας έχουν ξεπεράσει τα γεγονότα.
Καλούν τον ελληνικό λαό να απαντήσει, ουσιαστικά με ένα «ναι» ή με ένα «όχι», σε τι ακριβώς; Σε μια δανειακή σύμβαση που δεν έχει ολοκληρωθεί και δεν μπορεί πια να ολοκληρωθεί, και που μέχρι στιγμής συνοδεύεται από μια πολιτική, η οποία έχει ήδη αποτύχει πλήρως;
Όμως, οι δανειακές συμβάσεις δεν τίθενται προς έγκριση…
Οι πολιτικές που τις συνοδεύουν τίθενται προς έγκριση!
Η προηγούμενη δανειακή σύμβαση το Μάιο του 2010, δεν ψηφίστηκε ούτε καν από τη Βουλή! Κι όταν άλλαξε, τον περασμένο Μάρτιο με την επιμήκυνση αποπληρωμής και τη μείωση των επιτοκίων, και πάλι δεν κλήθηκε να ψηφίσει η Βουλή. Κι όταν ξανά-άλλαξε το περασμένο Ιούλιο, με τη Συμφωνία που έγινε τότε για μικρότερο «κούρεμα», πάλι δεν ψήφισε η Βουλή…
Αντίθετα, τα μέτρα πολιτικής που δεσμεύεται να λάβει η χώρα, εγκρίνονται από τη Βουλή. Αυτό έγινε το Μάιο του 2010 με το Μνημόνιο. Κι όταν άλλαξαν τα μέτρα πολιτικής και προστέθηκαν νέα, με το Μεσοπρόθεσμο, πάλι ψηφίστηκαν από τη Βουλή.
Εδώ γιατί ακριβώς θα ψηφίσει ο Ελληνικός λαός σε δημοψήφισμα;
Γι’ αυτό που δεν χρειάζεται να ψηφίσει καθόλου;
Ή γι’ αυτό που πρέπει να περάσει οπωσδήποτε από τη Βουλή;
Όποιος θέλει να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο, διαχωρίζει τη δανειακή σύμβαση από την πολιτική που τη συνοδεύει. Και προσπαθεί να αλλάξει την πολιτική αυτή, για να μπορέσει η χώρα να σταθεί στα πόδια της, να πληρώσει τα δάνειά της και να βγει κάποτε από την κρίση.
Αλλαγή πολιτικής είναι αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις.
Αλλαγή πολιτικής απαιτεί η Οικονομία και η Κοινωνία.
Η κυβέρνηση εκβιάζει το λαό να αποδεχθεί τη δανειακή σύμβαση και την λάθος πολιτική ταυτόχρονα.
Και διακινδυνεύει, να απορρίψει ο λαός τη λάθος πολιτική και μαζί να απορρίψει και τη δανειακή σύμβαση.
Πράγμα που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ίδια την Ευρωπαϊκή ένταξη της Ελλάδας και την ίδια την υπόσταση της Ευρωζώνης.
Μας ρώτησαν τα ξημερώματα, μετά το υπουργικό τους συμβούλιο, γιατί αγωνιούμε; Δεν θέλαμε δανειακή σύμβαση, και τώρα τη θέλουμε να εγκριθεί;
Το επαναλαμβάνω για να το καταλάβουν ακόμα και κείνοι που βρίσκονται σε πανικό: Η δανειακή σύμβαση ποτέ δεν τέθηκε για έγκριση. Τα μέτρα οικονομικής πολιτικής που τη συνοδεύουν απορρίψαμε και απορρίπτουμε!
Όμως, προσέξτε τι εγκληματικό σοφίστηκε ο κ. Παπανδρέου: Αντί να κάνει τη διάκριση μεταξύ της δανειακής σύμβασης και των οικονομικών μέτρων, ώστε να μπορέσουμε να αλλάξουμε οικονομική πολιτική, ταυτίζει τα δύο μαζί για να δέσει χειροπόδαρα τους Έλληνες στην πολιτική του, εκβιάζοντας τον ελληνικό λαό.
Ο κ. Παπανδρέου, λοιπόν, μας λέει: είτε ψηφίστε μια κι έξω, με ένα «ναι» ή με ένα «όχι» όλα αυτά που σας φέρνω, είτε καταψηφίστε τα και πάρτε την ευθύνη να βγούμε από την Ευρώπη! Ιδού ο χονδροειδής εκβιασμός. Δηλαδή μας λέει: Εδώ που σας έφερα, έχετε ανάγκη τη νέα δανειακή σύμβαση, γι’ αυτό εγκρίνετέ την και μαζί εγκρίνετε - θέλοντας και μη - και την πολιτική που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Και κινδυνεύει έτσι ο ελληνικός λαός για να απορρίψει την πολιτική που τον οδήγησε σε εφιάλτη, να απορρίψει μαζί και το νέο δάνειο, βυθίζοντας στο χάος και την Ελλάδα και την Ευρώπη. Και εκτροχιάζοντας και την πορεία της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Ποιο, λοιπόν, θα είναι το ερώτημα που θα θέσουν στο δημοψήφισμα;
-- Αν οι Έλληνες εγκρίνουν τη δανειακή σύμβαση που δεν γνωρίζουν και που είναι δύσκολο να κλείσει, όσο δεν την εγκρίνουν;
-- Αν οι Έλληνες εγκρίνουν τη γενικότερη συμφωνία, που όμως περιλαμβάνει και τις δεσμεύσεις για εφαρμογή μιας πολιτικής που έχει ήδη αποτύχει πλήρως;
-- Αν οι Έλληνες εγκρίνουν την παραμονή της χώρας τους στο ευρώ;
Κι αν θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ, και να συνεχίσουν την προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά με αλλαγές σε μια πολιτική που ήδη τους οδήγησε σε αδιέξοδο, τι ακριβώς θα ψηφίσουν; Ναι ή όχι;
Η πολιτική ηγεσία μιας χώρας, οφείλει να δίνει επιλογές στον κόσμο για να εκφραστεί. Όχι να εκβιάζει τη θέληση του κόσμου σε πλήθος ερωτημάτων, που όλα θα πρέπει να απαντηθούν μονομιάς με ένα «ναι» ή ένα «όχι».
Όταν θέτεις πολλαπλά διλήμματα σε δημοψήφισμα, και αναγκάζεις τον κόσμο, με ένα ναι ή με ένα όχι, να απαντήσει σε όλα, τότε κάνεις εκβιασμό.
Όταν εκβιάζεις, δεν ζητάς από το λαό να εκφραστεί. Τον πειθαναγκάζεις.
Κι όταν προσπαθείς να πειθαναγκάσεις το λαό, τότε μπορεί να πάρεις την αντίθετη απάντηση απ’ αυτή που περιμένεις...
Να γιατί ζήτησα, χθες, εκλογές πάση θυσία. Για να πάμε από την αστάθεια και το χάος που μας οδηγεί στη δημοκρατική σταθερότητα."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου