Μετά την προκήρυξη του διαγωνισμού από το ΥΠΕΚΑ για τα κοιτάσματα της Δυτικής Ελλάδας, και καθώς οι επιστήμονες έχουν στοιχεία πως νότια της Κρήτης υπάρχει τεράστιο κοίτασμα υδρογονανθράκων, επανέρχεται στο προσκήνιο το θέμα της οριοθέτησης ΑΟΖ.
Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι μία θαλάσσια περιοχή, επί της οποίας έχουν δικαιώματα όλα τα παραθαλάσσια κράτη. Το εύρος της είναι μέχρι 200 ναυτικά μίλια (360 χλμ) εφόσον υπάρχει ανοιχτή θάλασσα, αλλιώς μιλούμε για τη μέση γραμμή μεταξύ των απέναντι χωρών. Η διαφορά της με την υφαλοκρηπίδα είναι ότι η υφαλοκρηπίδα περιλαμβάνει μόνο τον βυθό και το υπέδαφος της θάλασσας ενώ η ΑΟΖ περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα, τη θαλάσσια και την εναέρια στήλη. Παρεμπιπτόντως είναι απορίας άξιο πώς μία προσφάτως πρώην υπουργός εξωτερικών της Ελλάδος, έχει έμμονη την ιδέα και συχνά την υποστηρίζει περιφερόμενη στα ΜΜΕ, ότι η υφαλοκρηπίδα είναι το μείζων και η ΑΟΖ το έλασσον !!!!
Η Ελλάδα αλλά και οποιαδήποτε χώρα για να οριοθετήσει την ΑΟΖ θα πρέπει καταρχήν να τη ανακηρύξει. Η διαφορά με την υφαλοκρηπίδα είναι ότι η υφαλοκρηπίδα υπάρχει ως νόμιμο δικαίωμα ενός κράτους είτε κανείς την οριοθετήσει, είτε όχι, ενώ στην ΑΟΖ απαιτείται η ανακήρυξή
της και η εν συνεχεία οριοθέτηση της. Βεβαίως για τις περιπτώσεις που δεν εμπλέκονται άλλα κράτη (απόσταση μεγαλύτερη των 400 μιλίων), τα πράγματα είναι εύκολα. Στην περίπτωση της χώρας μας που οι θαλάσσιες αποστάσεις είναι κατά πολύ μικρότερες, για την οριοθέτηση της ΑΟΖ χρειάζεται και η συναίνεση του κάθε απέναντι γείτονα ξεχωριστά. Δυτικά με Ιταλία και Αλβανία, Νότια με τη Λιβύη και την Αίγυπτο και Ανατολικά με την Κύπρο και την Τουρκία.
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ δεν έχει νομική αξία εάν δεν την αποδεχτούν και οι άλλες χώρες που επηρεάζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Συνεπώς, θα πρέπει όλες οι εμπλεκόμενες διμερείς πλευρές να συμφωνήσουν για τα όρια και εάν δεν μπορούν να συμφωνήσουν μέσω πολυμερών ή διμερών διαπραγματεύσεων (όπως δυστυχώς καταφέραμε να συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση με όλους πλην Κύπρου που μας «εκλιπαρεί»), τότε η έσχατη επιλογή είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με τη σύμφωνη γνώμη και των δύο ενδιαφερομένων χωρών.
Οι κινήσεις του ΥΠΕΚΑ για την έρευνα σε περιοχές της Δυτικής Ελλάδος και μάλιστα πολύ κοντά ή και επί της ξηράς είναι κατά τη γνώμη μου φοβικές, τελείως εκτός της προαναφερθείσας διαδικασίας και δεν είναι αντιληπτό γιατί προσπαθούμε να φανερώσουμε τα «χρυσαφικά» των οικοπέδων μας πριν ακόμη συμφωνήσουμε για τα όρια με τους γείτονες. Είναι δυνατόν να υπάρξει συμφωνία με γείτονα όταν κοντά στο όριο βρεθεί «χρυσαφικό»!!! Δεν μας λέει τίποτε το παράδειγμα της Λιβύης που δεν συμφωνεί στη μέση γραμμή αλλά θέλει να έρθει πιο κοντά μας; Τι θα γίνει αν βρεθεί κάτι σημαντικό νότια της Κρήτης;;;
Με σπασμωδικές κινήσεις και μάλιστα υπό την φοβία της ιδέας μην ενοχλήσουμε τον δύστροπο γείτονα μας, η αποτυχία του εγχειρήματος είναι προδιαγεγραμμένη.
Απαιτείται ΑΜΕΣΗ ανακήρυξη της ΑΟΖ και ταυτόχρονη διευθέτηση των ορίων της με όσους τουλάχιστον μπορούμε (Αλβανία, Ιταλία και Κύπρο) και εντατικές προσπάθειες για συμφωνία με Λιβύη και Αίγυπτο. Αν επιτευχθούν αυτές οι συμφωνίες η Τουρκία θα απομονωθεί και «θα βράσει στο ζουμί της», όπως έκανε και με την ΑΟΖ της Κύπρου.
Υποστράτηγος (εα) - Πολιτικός Μηχανικός
τ. Σύμβουλος ΟΑΣΕ επί Συμβατικών Εξοπλισμών
M.Sc. Επιχειρησιακός Ερευνητής
ΙΩΑΝΝΙΝΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου